www.folkforum.nl
Boeiende omzwervingen door Luthomania
Luthomania - Itinérances - Papyros/Music&Words

Geef het beestje een naam. In dit geval zijn die van de groep en die van het titel van het album treffend gekozen. De drie vaste mannen van het vanuit België opererende Luthomania zijn inderdaad gek op hun luit. De uit China afkomstige Hua Xia bespeelt de chinese variant, de pi-pa, Marokkaan Abib El Bahri de ud en de Belg Philippe Malfeyt de westerse luit.
De albumtitel klopt ook als een zwerende vinger. Itinérances betekent zoveel als omzwervingen. Het album biedt die inderdaad in een ontmoeting tussen muziek van hier, muziek uit het nabije oosten en uit het verre oosten. Maar geen enkele van die culturen staat op de voorgrond. Het gaat om een fusie die leidt tot een geheel eigen geluid, dat ten opzichte van het vorige album Périples dynamischer is.
Op het fraaie eerste album van Luthomania werden destijds de luiten enkel begeleid op percusiie door Chris Joris. Nu is Joris er opnieuw bij, maar zorgen sax, cello, accordeon, bandoneon en mondharmonica voor verlenging van de korte luitklank en verdieping van de sound. Waar Périples nog een meer etnisch karakter had, is nu sprake van meer nieuwe geïmproviseerde muziek. 'Nieuw' in die zin dat de luit door Malfeyt - de knappe componist en arrangeur van de meeste nummers - over het algemeen uit zijn historische context wordt gelicht. De Luthomania-sound kent nauwelijks haar gelijke, of het zou die van Olla Vogala moeten zijn, of die van de Libanese ud-speler Rabih Abou-Khalil, aan wie ik een enkele keer moest denken.

Van de elf nummers op Itinérances zijn er nog altijd drie waarin je de luiten sec hoort. Maar ook die nummers klinken minder etnisch dan op de eerse Luthomania-cd.

Soms werkt de muziek van Luthomania bijna filmisch. In die gevallen zijn de titels óók al treffend gekozen, wat voor instrumentale nummers steeds een hele opgave moet zijn. Zo zie je bij wijze van spreken in Transsiberia de trein over de siberische steppen jakkeren en ervaar je de betekenis van het Spaanse Arida, namelijk dor & hitte, ongetwijfeld als je het nummer (met enkele verwijzingen naar de flamenco) hoort.

Itinérances is sowieso heerlijk kleurrijk. Klassiek en romantisch in nummers als Epitaph met een spannende cello (Sigrid Vandenbogaerde) en een dermate melancholische bandoneon (Gwenaël Micault) dat Máxima er ongetwijfeld bij zou volschieten. Jazzy in Flips Eclips door de stuwende bas-ud en vooral door de virtuoze enegrieke bluesy erupties op mondharmonica van de opvallende Olivier Poumay. Erhu kleurt Chinees door de tremmelo's met de vijf vingerplectrums op de pi-pa. En dan is Lila bijna lyrisch sacraal door de dromerige sopraansax van Steve Houben. Het titelnummer met eigentijdse wereldmuziek klinkt dan weer dynamische door bevlogen spel op cello en accordeon.

Talrijke sferen dus, maar vooral de Aziatische en Arabische komen bovendrijven. Voor de luisteraar die daar geen schrik van heeft is Itinérances een horizon verbredend en uiterst boeiend instrumentaal album.

DAGBLAD VAN HET NOORDEN
Illand Pietersma
Luthomania bestaat uit drie musici uit verschillende culturen, die stuk voor stuk verzot zijn op de luit: Hua Xia op de Chinese 'pi-pa', de Marokkaan Abid El Bahri op de Arabische 'ud' en de Belg Philippe Malfeyt op de westerse luit. Moeiteloos versmelten ze de muziek uit het Verre Oosten, de Maghreb en Europa tot een harmonieus geheel.
Arabische en Aziatische sferen hebben de overhand, maar er zijn ook invloeden uit de barok, raga en jazz. Drie jaar geleden werd Luthomania op de cd Périples nog opgezweept door een percussionist. Aan Itinérances (omzwervingen) werkten meer gastmuzikanten mee. Daardoor raakt de ware 'luitgekte' wat op de achtergrond. Tegelijk krijgt de muziek meer diepgang en dynamiek. Een sopraansaxofoon en een cello zorgen voor ingetogen, sacrale sferen. Enkele bevlogen, bluesy solo's van mondharmonicaspeler Olivier Poumay geven Luthomania juist extra vaart en energie. Op zulke momenten klinkt Itinérances even opwindend als Sultans Picnic (1994) van de Libanese ud-virtuoos Rabih Abou-Khalil. (ip)
Luthomania Itinérances (Papyros/ Music&Words) Speelduur: 55.18 min.


Bluesboarder
le mensuel en Français entièrement consacré au blues en Belgique et dans le nord de la France. Numéro 75. Décembre 2000.

…/… EXTRAIT
BOOGIE WORKERS " It’s bogie time ! " (47:26)
Les Boogie Workers sont un quartet issu du vivier luxembourgeois (côté belge). Ce 1er album est sorti dans le courant de cette année 2000. Les prémices du groupe remontent en mars 97 lorsque les futurs Workers partagent ensemble l’expérience d’un concert de Canned Heat. Le groupe comprend Walter Otte, chant et guitare, Patrick Schmidt, batterie, Jean-Pol Leboutte, basse et Olivier Poumay, harmonica. Depuis, ce dernier semble parti et c’est le guitariste, Christian Barthel qui boucle le quartet. Pour un boogie band, l’idée était lumineuse de débuter par " The Sunflower ", un boogie tout naturellement dédié au regretté Henri Vestine. Si la voix de Walter ne possède pas le caractère rocailleux ni le vécu de celles de Robert Lucas ou Bob Hite, elle se rapproche assez curieusement de celle d’un certain Rory Gallagher, qui lui, a sans doute trop vécu dans sa courte existence. Et ce côté Gallagher revient imparablement, sans le côté primaire et naturellement agressif de Rory, avec le rythmé " Eastbound train ", avec une bonne partie de " Whoopin " d’un Olivier Poumay tout époumoné. Cela est encore plus perceptible sur les titres lents, " Slow G " et surtout " Doggone tired ". 32 ans après, je me souviens encore de la claque que j’ai prise, la 1ère fois que j’ai vu l’irlandais, avec Taste, chanter le slow blues " Catfish " ou " Sugar Mama ", quelle pêche ! Sans doute manque-t-il encore à nos sudistes belges ce côté sauvage. " Slow G " sonne très british blues, une rythmique assez lourde, le son bien gras d’une guitare qui devrait être une Gibson, un son que notre Buming Plague de Michael Heslop aimait revendiquer ! Mais la potion magique des Workers, c’est le boogie, sans compromission, " Rattle them bones ", " Vodka Mamma ", " Millenium boogie ". L’harmoniciste Olivier n’est pas un génie technique, mais son énergie donne d’excellents résultats au cœur de cette machine à rythme ! Sur " Good looking ", ils s’attaquent au style de Hound Dog Taylor, un prince émérite de la boogie music ! Les Boogie Workers ont du punch et de l’énergie à revendre, nul doute qu’ils doivent brûler les planches live. Et comme le disent Walter Otte et Walter " Dr Boogie " Depaduwa : don’t forget to boogie ".
Jean-Claude MONDO